Eigenlijk.

Eigenlijk

Hoe eender waren wij eigenlijk!

Onze diepste pijnen en verdrieten

waarin we elkaar moeizaam ontmoetten,

hoe eender waren zij uiteindelijk!

Ging het niet altijd om de eenzaamheid,

het elkaar niet verstaan, niet bereiken...

Om het verlangen, naar 'Ja, ik heb je gezien,

en wat ik zie is goed'?

Hoe eender waren wij eigenlijk!

Onze stemmen, verhalen, vertelsels

in drievoud of nog vaker,

zo deelden wij onszelf met de wereld.

Hoe eender onze Liefde voor natuur,

dieren, bloemen. En mensen.

Dát herkennen, en erkennen...

bracht dan toch verbondenheid.

Samen gingen we vergeten

wat niet herinnerd hoeft te worden.

Nageltjes lakken, een dreuge witte erbij,

Méér hadden we niet nodig.

Uiteindelijk deden de vertelsels er niet meer toe,

werd alles zwijgend gezegd.

Dat je van me hebt gehouden

en ik van jou.